ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΠΕΙΡΑΪΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΤΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ - 1930 - (ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ)

"Πειραϊκές ιστορίες του Μεσοπολέμου"

Ένα παιδί της Φρεαττύδας



     Αγαπημένοι μου φίλοι, 

   Δεν θα ήθελα να περάσει κι αυτή η ευκαιρία για επικοινωνία μαζί σας. Αν λόγοι ανώτεροι από την θέλησή μου με κράτησαν μακριά σας, δεχθείτε τώρα αυτά τα λόγια που θα σας απευθύνω, σαν να ήμουν εγώ ο ίδιος ανάμεσά σας, με όλη μου την ψυχή, με όλη μου την σκέψη και με όλη μου την αγάπη. 

   Δεν ξεχνώ πως είμαι κι εγώ ένα παιδί της Φρεαττύδας. Ήλθα στον Πειραιά πέντε χρονών κι έφυγα με άσπρα μαλλιά. Έφυγα είναι ένας λόγος! Δεν φεύγει ποτέ κανείς από τον τόπο που πρωτογνώρισε την ζωή και τις ομορφιές της, που πρωτοαγάπησε, που πρωτοσκέφθηκε και που έκανε τις πρώτες του γνωριμίες  με ότι στάθηκε κατόπιν ο έρωτας όλης του της ζωής. Και τώρα, εσείς η νεώτερη γενιά! Σε σας πετούν οι στοχασμοί μου, στην μακρινή εκείνη ευτυχία, που λίγα παιδιά, και εμείς στην ηλικία σας, στήναμε δειλά τον βωμό του λόγιου Ερμή δίπλα στον βωμό του Κερδώου. Μέσα στους καπνούς των εργοστασίων, στον εμπορικό θόρυβο του λιμανιού και τους λόφους των αποικιακών, μέσα σ΄ ένα κόσμο πρακτικών και εργατικών ανθρώπων, που προετοίμαζαν το εμπορικό και βιομηχανικό μέλλον του πρώτου λιμανιού της Ελλάδας και ενός από τα πρώτα σήμερα της Μεσογείου, εμείς, μικροί νεραϊδοπαρμένοι, καταγινόμαστε να γράφουμε ποιήματα πάνω σε σάκους αποικιακών και κάτω από τα βλέμματα πρακτικών αλλά καλών ανθρώπων, που μας κοίταγαν όμως λοξά, σαν παραστρατημένους και ίσως σαν παιδιά χαμένα. 

Μα εμείς είχαμε στήσει πια τα ποιητικά μας ταμπούρια. Στον "Απόλλωνα", το περιοδικό του τυφλού ποιητή Σακελλαρόπουλου, οι υπογραφές μας άρχισαν να φανερώνονται κάτω από τα πρωτόλεια πεζά και στίχους μας και η εφημεριδούλα του Λυμπεράκη η "Πρόνοια" είχε γίνει για κάμποσο καιρό το φιλολογικό μας όργανο. 

Ο καημένος ο Λυμπεράκης μας την είχε παραδώσει, με τυφλή εμπιστοσύνη και εμείς την είχαμε κάνει αγνώριστη. Εκεί που περίμεναν οι αναγνώστες της να βρουν κανένα πολιτικό άρθρο, καμία εμπορική είδηση, αντίκριζαν σονέτα, φιλολογικά άρθρα, θεατρικές κριτικές και ολόκληρα φιλολογικά φύλλα! Ίσως αξίζει για την ιστορική περιέργεια, αν βρείτε κάποτε ένα παλαιό πειραιώτικο φιλολογικό αρχείο, να περιμαζέψετε όλα εκείνα τα φιλολογικά έντυπα, που από μέσα τους πέρασαν με τα πρώτα τους φανερώματα οι προκάτοχοί σας, αυτοί που μια μακρινή ημέρα, εξόρμησαν από το ποιητικό ερημητήριο της Φρεαττύδας και κατέκτησαν με τον καιρό μια θέση στα νεοελληνικά γράμματα. Αν τους μετρήσετε θα βρείτε πολλούς, αλίμονο πόσοι από αυτούς λησμονήθηκαν και σβήστηκαν;

Τώρα η Φρεαττύδα είναι και η δική σας ποιητική πατρίδα, όπως ήταν και δική μας. Πατάτε πάνω στα ίδια χώματα που πατήσαμε και που ίσως ακόμα να σώζονται και τα χνάρια μας. Και μεις ξαναζούμε μέσα από σας. Εμείς και όσοι ήρθαμε κατόπιν μας αλλά πριν από σας.Και ίσως πρέπει να σας χαιρετίσω τούτη την συγκινητική στιγμή με τους παλιούς τύπους, σύμφωνα με τους οποίους μου είχε κάνει την τιμή να χαιρετίσει, όταν ήμουν ακόμα στα δικά σας χαρούμενα χρόνια, ο μεγάλος μας ποιητής και φίλος μου Κωστής Παλαμάς.

"Ω, μη μας λησμονάτε, και εμείς για σας αηδόνια,
φυτέψαμε τις δάφνες και τις τριανταφυλλιές 
τραβήξαμε κι αγκάθια εμείς και καταφρόνια
για νάχετ'  εσείς τ΄ άνθη και τις μοσχοβολιές"


Μαζί σας πάντα, δικός σας πάντα αγαπητοί μου νέοι συνάδελφοι, σας σφίγγω το χέρι.

Παύλος Νιρβάνας


(Επιστολή του Παύλου Νιρβάνα προς τους νέους λογοτέχνες τους Πειραιά. Διαβάστηκε το 1937 σε συγκέντρωση στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς)


ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ:

Παύλος Νιρβάνας. Η ζωή του στο Νέο Φάληρο



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου