"Πειραϊκές ιστορίες του Μεσοπολέμου"

Δημήτρης Σιδέρης: Ένας ηρωικός Πειραιώτης αεροπόρος

Ο Πειραιώτης αεροπόρος Δημήτριος Σιδέρης

Του Στέφανου Μίλεση

Ο Δημήτριος Σιδέρης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1917. Ήταν τελειόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Σπουδών, αλλά η υπέρμετρη αγάπη του για τα αεροπλάνα τον έκανε να δώσει εξετάσεις και να εισέλθει μεταξύ των πρώτων στη Σχολή Ικάρων. 

Ο πόλεμος του 1940 που στο μεταξύ ξέσπασε, ανάγκασε τον Σιδέρη να διακόψει τα όνειρά του και να σπεύσει να καταταγεί στην Αεροπορία ως έφεδρος Ανθυποασμηναγός.

Σε όλο το πρώτο διάστημα του πολέμου επέδειξε αφάνταστο θάρρος, ηρωϊσμό και γενναιότητα καθώς ακολουθούσε τα χνάρια του ίνδαλματός του, επίσης Πειραιώτη που έφερε μάλιστα και το ίδιο όνομα, του γνωστού σε όλους μας Δημητρίου Καμπέρου.  

Στις σφοδρές μάχες που έγιναν για τη κατάληψη της Κορυτσάς από τον Ελληνικό Στρατό, έλαβαν χώρα και εξίσου σκληρές αερομαχίες. Ο Δημήτρης Σιδέρης είχε την αποστολή να διενεργεί πτήσεις αναγνωριστικές των εχθρικών στόχων πάνω από τη Κορυτσά. Για τον σκοπό αυτό πετά με ένα Henschel 126. Όλες του οι πτήσεις χαρακτηρίζονται από τη χαμηλή προσέγγιση που κάνει προκειμένου να αναγνωρίσει τον εχθρικό στόχο. Με τις πληροφορίες του ο ελληνικός στρατός μπορούσε να αποφύγει θανάσιμες ενέδρες ή να πετύχει σπουδαίες νίκες. Συχνά οι αναγνωρίσεις του πραγματοποιούνταν μέσα από πλήθος εχθρικών πυρών και ήταν ιδιαιτέρως παράτολμες.



Την εποχή εκείνη είχε γράψει μια επιστολή στη μητέρα του στον Πειραιά, στην οποία της έγραφε πως κατά τη διάρκεια του πολέμου είχε αποκτήσει μια ακόμη μητέρα, τη Μητέρα Πατρίδα. Της έλεγε να μην ανησυχεί για τη ζωή του, παρά μόνο για το αν θα πράξει σωστά το καθήκον του ως Έλληνας. 

Πριν ακόμη φτάσει η επιστολή του στον Πειραιά στις 22 Νοεμβρίου 1940, ο Δημήτρης Σιδέρης σκοτώνεται σε ηλικία μόλις 23 ετών. Σκοτώνεται την ίδια ημέρα που ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει θριαμβευτικά την Κορυτσά. 

Μαζί με την δική του επιστολή φτάνει στην οικογένειά του και το άγγελμα του θανάτου του. Η σχετική επιστολή του Υπουργείου Στρατιωτικών αναγράφει πως ενήργησε μόνος εναντίον πολυάριθμων εχθρικών αεροσκάφων. Γράφει επίσης πως όχι μόνο δεν φοβήθηκε αλλά αντιθέτως διενήργησε και επίθεση εναντίον τους προκαλώντας τον τρόμο στον εχθρό. Τέλος αναγράφει πως έπεσε μαζί με το αεροσκάφος του στη Στενωπό Τσαγκόνι έξω από την Κορυτσά.

 Έπεσε μαχόμενος υπέρ πατρίδος κάνοντας πράξη εκείνο που έγραψε στη μάνα του "...ανήκω πλέον εις μεγάλην Μητέρα, την Ελλάδα μας...". 

Η τελετή κήδευσής του έγινε στο Ναό της Υπαπαντής Πειραιώς. Όταν αργότερα, στις 12 Ιανουαρίου του 1941 ακολούθησε το μνημόσυνό του αναφέρθηκε ως πρώτος νεκρός Πειραιώτης αεροπόρος.

Ωστόσο ο θάνατός του έχει επίσημα καταγραφεί ως κατάρριψη από εχθρικά πυρά και πτώση του αεροσκάφους του έξω από τα Ιωάννινα.

Ανεξάρτητα από τον τρόπο θανάτου του ο Δημήτριος Σιδέρης υπήρξε άξιο τέκνο της πόλης του Πειραιά και αντάξιος του μεγάλου του ινδάλματος του Φρεαττυδιώτη Δημητρίου Καμπέρου. Ο Πειραιάς ουδέποτε έπαψε να είναι η πόλη εκείνη που διακρώς τροφοδοτούσε τους ελληνικού αιθέρες με άξια στελέχη μέχρι και σήμερα. Μη ξεχνάμε άλλωστε και τον άξιο πιλότο ελικοπτέρου Παναγιώτη Βλαχάκο που έπεσε στα Ίμια το 1996.

  



   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου