ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΠΕΙΡΑΪΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΤΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ - 1930 - (ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ)

"Πειραϊκές ιστορίες του Μεσοπολέμου"

Όταν ο Μπελμοντό έτρεχε στον Προφήτη Ηλία (Βιντεο)



Ο Ομάρ Σαρίφ εντός του αυτοκινήτου κυνηγά τον Μπελμοντό στην Καστέλλα (1971)
Ο Πειραιάς του 1971 όπως εμφανίζεται σε ταινία γαλλικής παραγωγής "Οι Διαρρήκτες" του Βερνέιγ. Απίστευτα καθαρή εικόνα και ήχος σε μια εξίσου απίστευτη καταδίωξη που ξεκινά από την Παγόδα του Ο.Λ.Π. και τελειώνει στον Προφήτη Ηλία. Πρωταγωνιστής ο Μπελμοντό. Παίζει ο Ομάρ Σαρίφ (ο τύπος με το κομπολόι). Όταν η Ελλάδα μεσουρανούσε παντού και δεν πτώχευε. Αξίζει να το δείτε μέχρι τέλους έστω και αν η καταδίωξη κάποια στιγμή κουράζει. 

Όταν ο Τίτο έμπαινε στην Ζέα

Πίσω αριστερά δεσπόζει το ναυτικό νοσοκομείο πίσω ευθεία ο τρούλος του Αγίου Βασιλείου

Αριστερά το γαλλικό ινστιτούτο. Κάτω δρόμος δεν υπάρχει ενώ κυριαρχούν ακόμα τα νεοκλασικά

Υποδοχή μπροστά από το Ρολόι. Πίσω ακριβώς το Σπλέντιτ. Αριστερά δείτε τα καταπληκτικά σπίτια που υπάρχουν

Στα γνωστά μας σκαλάκια στο Πασαλιμάνι στο ύψος του Ρολογιού

Είναι 5 Ιουνίου 1954 όταν ο Πρόεδρος της τότε Γιουγκοσλαβίας Στρατάρχης Γιόσιπ Μπροζ Τίτο καταφτάνει στο Πασαλιμάνι στο γνωστό μας Ρολόι.
Όλη η περιοχή είναι σημαιοστολισμένη προκειμένου να υποδεχθεί τον υψηλό επίσημο.
Στην συγκεκριμένη άφιξη αυτό που μας ενδιαφέρει σαφώς είναι το γεγονός ότι μέσα από τις φωτογραφίες της εποχής εκείνης μπορούμε να δούμε το πως ήταν ο όμορφος Πειραιάς μας και πως τον κατάντησαν οι εργολάβοι στο όνομα του κέρδους.
Επίσης αξίζει να σημειώσουμε ότι επίσημοι της εποχής χρησιμοποιούσαν τον λιμένα της Ζέας ή το κεντρικό λιμάνι του Πειραιά ή το Πασαλιμάνι ή και παλιότερα την αποβάθρα που υπήρχε στο Νέο Φάληρο για να αφιχθούν στην χώρα μας ακόμα και στην εποχή εκείνη που το αεροπλάνο ήταν ήδη τακτικό μέσο μεταφοράς.


ΠΗΓΗ:
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΕΘΝΙΚΟ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ

Φωτογραφικό οδοιπορικό αναμνήσεων

Εμπορικό Επιμελητήριο Πειραιά (Πλ. Λουδοβίκου)-1968
Από τα πρώτα πολυώροφα κτήρια στον Πειραιά -1935
Και όμως είναι η πασαρέλα, λοξώς αριστερά το Σπλέντιτ -1968
Δημοτικό Θέατρο -1968
Η αρχική City bank στην Ακτή Μιαούλη - 1968
Άγιος Κωνσταντίνος -1968
Δημοτικό θέατρο -1968 (Προσέξτε το στέμα στο αέτωμα του θεάτρου)
Γραμμή 21 Άγιος Βασίλειος- Αγία Σοφία (Παλαιό Τέρμα) 1968
Στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια-1968
Ο Κουστώ στην Μαρίνα Ζέας -1975
Σύνηθες ήταν η διοργάνωση υπαίθριων εκθέσεων στον κήπο της Τερψιθέας-1962

Ξεβαμένες φωτογραφίες ναι, μνήμες όμως όχι



Οι φωτογραφίες αυτές είναι του 1968 σκαναρισμένες από φωτογραφίες ολίγον ξεβαμένες πλέον. 
Η πρώτη είναι στον Άγιο Νικόλαο, προσέξτε πέριξ της βάσης της εκκλησίας τα καταστήματα που υπήρχαν. 
Η δεύτερη είναι από την Καστέλα το γνωστό κομψοτέχνημα του Τσίλερ και μπροστά από αυτό στρίβει τρόλευ παλαιού τύπου. 
Η τρίτη φωτογραφία είναι έξω από το κατάστημα του Ανδριανόπουλου (σημερινή Ηρώων Πολυτεχνείου). Στα δεξιά είναι η πλατεία Κοραή αριστερά οι στάσεις λεωφορείων όπως είναι και σήμερα. Στο βάθος διακρίνεται το γνωστό λεωφορείο 21 Άγιος Βασίλειος - Αγία  Σοφία.

Όταν το Καλυψώ του Κουστώ (COUSTEAU) έφθανε στην Ζέα.





Στις 7 Νοεμβρίου του 1975 το θρυλικό σκάφος "Καλυψώ", εισερχόταν αργά στο λιμένα της Ζέας. Το πρώην ναρκαλιευτικό είχε αγοραστεί από το πολεμικό ναυτικό της Μεγάλης Βρετανίας, από τον Ιρλανδό εκατομμυριούχο και πρώην βουλευτή Γκίνες (γνωστό από τις ομώνυμες μπύρες). 

Ο Γκίνες  ανακατασκεύασε το παλαιό σκαρί σύμφωνα με τις προδιαγραφές που είχε δώσει ο ίδιος ο Ζακ ΥΒ Κουστώ, ο οποίος φαινόταν πως το ενοικίαζε από τον πολυεκατομμυριούχο, αντί του συμβολικού ποσού του ενός γαλλικού φράγκου τον χρόνο. 

Ο Κουστώ κατέπλευσε στον Πειραιά, μετά από πρόσκληση της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης, προκειμένου να αρχίσει εξερευνήσεις σε διάφορες περιοχές του Αιγαίου, αλλά κυρίως ανάμεσα στην Σαντορίνη και την Κρήτη.

Εξερεύνησε το αρχαίο ναυάγιο, στο οποίο αρχικά είχε βρεθεί ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, ενώ ανακάλυψε και το κουφάρι του βυθισμένου πλοίου ΒΡΕΤΤΑΝΙΚΟΣ. 


Ο Κουστώ στη Ζέα. Πίσω του η πλώρη του θρυλικού "Καλυψώ"


Το "Καλυψώ" με τον Κουστώ και το θρυλικό πλήρωμά του έγιναν γνωστοί ως ένα από τα πρώτα σκάφη στον κόσμο που μελέτησε τα βάθη  των ωκεανών και φέρνοντας τον άγνωστο κόσμο του βυθού μέσα στα σαλόνια των σπιτιών μας. Για τα ντοκιμαντέρ αυτά κέρδισε πλήθος βραβείων όπως το βραβείο του φεστιβάλ των Κανών, ενώ για την ταινία "Σιωπηλός Κόσμος" βραβεύτηκε με Όσκαρ το 1956 και για την ταινία "Κόσμος χωρίς ήλιο" το Όσκαρ το 1964. 

Από το 1955 που ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια, όταν προσκλήθηκε στην Ελλάδα ήταν ήδη διάσημος.

Με την είσοδό του, το σκάφος έδεσε ακριβώς μπροστά από την καφετέρια Πισίνα στον μώλο όπου λίγο αργότερα "έδεναν" τα "Ιπτάμενα Δελφίνια" της εταιρίας Ceres. 

Ο Κουστώ χρησιμοποίησε το κτήριο που αμέσως μετά θα στεγάσει για πολλά χρόνια τη θρυλική καφετέρια "Μαρίνα Ζέας". 

Στην τελευταία φωτογραφία πάνω φαίνεται ο Κουστώ να δίνει συνέντευξη χρησιμοποιώντας τον πάνω όροφο μπροστά από την τζαμαρία. Πίσω του ακριβώς είναι ο υπαίθριος χώρος (εξώστης) με την τέντα όπως τον ξέρουμε όλοι.


Ο Κουστώ στη Ζέα μπροστά από το "Καλυψώ"

Μετά το πέρας της αποστολής του απονεμήθηκε στον Κουστώ σε πανηγυρική εκδήλωση που έγινε στο Ναυτικό Μουσείο στην Ζέα, χρυσό μετάλλιο.

Όλη τη δεκαετία του 1970, δεν υπήρχε τηλεοπτικός δέκτης στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο που να μην προβάλει τα ντοκιμαντέρ του Κουστώ. Υπολογίζεται πως οι περιπέτειες του Κουστώ προβάλλονταν σε ένα κοινό 250 εκατομμυρίων θεατών.

Στα πλαίσια της επίσκεψης του Κουστώ στην Ελλάδα, υπογράφηκε και μνημόνιο συνεργασίας με τον Ε.Ο.Τ. για το γύρισμα δύο ταινιών ωριαίας διάρκειας έκαστη. Οι ταινίες αυτές ολοκληρώθηκαν προς το τέλος του 1977.


ΠΗΓΗ: ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΕΘΝΙΚΟ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ

Όταν ο Βέρνερ φον Μπράουν έφτανε στον Πειραιά


Ο Βέρνερ φον Μπράουν (Wernher Magnus Maximilian Freiherr von Braun)·
Ήταν Γερμανός μηχανικός ο οποίος για λογαριασμό του Ναζιστικού Καθεστώτος κατασκεύασε τους καταστροφικούς πυραύλους V2 που στα γερμανικά σήμαινε όπλο εκδίκησης και χρησιμοποιήθηκαν από το 1942 κυρίως κατά της Αγγλίας (βομβαρδισμοί Λονδίνου).
Μετά την λήξη του πολέμου το 1945 ο φον Μπράουν και η ομάδα του υπήρξαν ανάμεσα στους δεκάδες Γερμανούς επιστήμονες που οι αμερικανικές δυνάμεις μετέφεραν στις Η.Π.Α. σαν μέρος της επιχείρησης Paperclip (Operation Paperclip). Εκεί ανέλαβε τη διεύθυνση του τμήματος ερευνών βαλλιστικών βλημάτων ειδικής υπηρεσίας του αμερικανικού στρατού (White Sands Proving Grounds) στο Νέο Μεξικό, όπου και συνέβαλε ουσιαστικά στην ανάπτυξη των μέσων στην εξερεύνηση του διαστήματος. Το 1955 απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα.
Στις Ιουνίου 1969, έφτασε με το κρουαζιερόπλοιο Stella Oceanis στο Λιμάνι του Πειραιά. Αξιοσημείωτο είναι ότι την ίδια ακριβώς χρονιά (1969) ο πύραυλος «Saturn V» που έφερε το διαστημόπλοιο Απόλλων 11, μετέφερε στο διάστημα τους πρώτους αστροναύτες οι οποίοι στις 20 Ιουνίου προσεδαφίστηκαν και περπάτησαν στην Σελήνη. Ανεξήγητο δηλαδή πως το μεγαλύτερο βήμα του ανθρώπου στο διάστημα (που υποτίθεται πως έγινε) είχε τόσο μικρό αντίκτυπο στη ζωή του ώστε 4 μέρες αργότερα (;) να φύγει για κρουαζιέρα.
Ο φον Μπράουν αποχώρησε από τη NASA το 1972.

Στον Πειραιά όταν τελειώνουν τα δελφίνια αναλαμβάνει ο Μένανδρος




Του Στέφανου Μίλεση

Ο Μένανδρος, 342-292 π.Χ. ήταν αρχαίος Έλληνας συγγραφέας, εκπρόσωπος της Νέας Κωμωδίας που έζησε όλη του την ζωή στον Πειραιά, διατηρούσε έπαυλη στην Φρεαττύδα, όπου εκεί έγραψε όλα του τα έργα και εκεί τελικώς πέθανε αφού πνίγηκε κολυμπώντας μπροστά από το σπίτι του. 


Ας αφήσουμε τον Μένανδρο στην άκρη για λίγο και ας μεταφερθούμε το 1971 και συγκεκριμένα στις 22 Ιουλίου, όταν ο Δήμος Πειραιά με Δήμαρχο τον Σκυλίτση, έχει προσκαλέσει την Αγγλική Εταιρεία Μπούφελαντ Προντάξιον Σκάρμπορο η οποία διαθέτει τα δύο διάσημα δελφίνια τον Φλίπερ και τον Φλίπερ Τζούνιορ, γνωστά από την τηλεοπτική σειρά με το ίδιο όνομα ΦΛΙΠΕΡ.

Έτσι ειδικά διαμορφωμένη πισίνα η οποία περιβάλλεται από μεταλλικές κερκίδες, έχει εγκατασταθεί μπροστά στην εκκλησία Μυρτιδιώτισσα στον Πειραιά στην Ακτή Πρωτοψάλτη. Είναι μία λυόμενου τύπου μεταλλική κατασκευή (σκαλωσιά) σε μορφή αρχαίου θεάτρου.

Η περίπτωση αυτή κατασκευής δεν είναι μοναδική στην Ελλάδα, αφού παρόμοια λυόμενη κατασκευή θερινού θεάτρου υπήρχε στον άλλοτε Βασιλικό και σήμερα Εθνικό Κήπο.
Η κατασκευή ήταν τόσο γρήγορη προκειμένου να φιλοξενήσει τα διάσημα δελφίνια που σε μια εβδομάδα έχει τελειώσει και είναι χωριτικότητας περίπου 1.000 ατόμων. Οι κερκίδες αυτές όμως από τις πρώτες μέρες φαίνεται ότι αδυνατούν να ικανοποιήσουν τον μεγάλο αριθμό των Πειραιωτών –και όχι μόνο – που έσπευσαν να δουν από κοντά τα νούμερα των διάσημων δελφινιών. Μην ξεχνάμε ότι η ελληνική τηλεόραση βρίσκεται στα πρώτα της βήματα και ο κόσμος ανακαλύπτει μέσα από αυτήν έναν κόσμο διαφορετικό που εντυπωσιάζει. Μέσα στην πρώτη κιόλας εβδομάδα ο Δήμος έχει υπερκαλύψει το κόστος κατασκευής και τα πρώτα κέρδη εμφανίζονται αφού τα δελφίνια έχουν κόψει πάνω από δέκα χιλιάδες εισητήρια.

Στην είσοδο δεσπόζει ο fliper και ο fliper junior



Τον επόμενο χρόνο (1972) το κενό της άδειας πισίνας έρχεται να καλύψει ένα άλλο υδροσώου το Αμέρικαν Γουώτερ Σώου όχι με δελφίνια αυτή την φορά αλλά με ανθρώπους οι οποίοι παρουσιάζουν κάτι μεταξύ τσίρκου νερού και συγχρονισμένης κολύμβησης και με ανάλογη απήχηση αντάξια των δελφινιών.

Και έτσι από το απόλυτο ζενίθ φτάνουμε στο ναδίρ. Το 1973 η κατασκευή αυτή με την πισίνα δεν φιλοξενεί απολύτως τίποτα. Ο Δήμος παίρνει την απόφαση να κλείσει την πισίνα όχι όμως και το υπαίθριο θέατρο από το οποίο εισέπραξε κέρδη. Το έτος 1974 και αφού παρουσιάσει κάποιες παραστάσεις (από 4 Ιουλίου και μετά) λατινοαμερικάνικο συγκρότημα ανεβαίνει το έργο "Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας" με την Ελένη Ζαφειρίου, Ελένη Ανουσάκη και τον Στέφανο Στρατηγό.
Το 1975 δίνει παραστάσεις το φλαμένκο Ραφαέλ ντε Κόρντοβα με πολυμελές μπαλέτο και το καλοκαίρι κλείνει με συναυλία της Μαρίζας Κωχ

Φτάνουμε το 1976 όπου με απόφαση του τότε δημοτικού συμβουλίου πειραιά παραχωρείται το Δελφινάριο στον θεατρικό συγγραφέα και επιχειρηματία Γιώργο Λαζαρίδη (πληροφορίες για το έργο του μπορείτε να δείτε εδώ) με σκοπό να αναλάβει την πλήρη διαμόρφωση ενός νέου μεγαλύτερου θεάτρου το οποίο αντί για 1000 θέσεις θα διαθέτει 2.500 θέσεις καθώς και την διαμόρφωση χώρου στάθμευσης 1000 οχημάτων προκειμένου να γίνει πλήρη εκμετάλλευση του προνομιακού χώρου στον οποίο βρίσκεται το θέατρο (έναντι Καραϊσκάκη, ανάμεσα Πειραιά και Νέου Φαλήρου, δίπλα στον παραλιακό δρόμο κόμβο όλων των λεωφορειακών γραμμών και του ηλεκτρικού σταθμού).

Σύμφωνα με δημοσιεύματα εφημερίδων της εποχής (7/5/1976) αναγγέλονται εκ των προτέρων οι παραστάσεις που θα δοθούν στο νέο Δελφινάριο και αναφέρονται σε επιθεώρηση διάρκειας 3 ωρών αποτελούμενη από 2 θιάσους του Σταύρου Παράβα και του Ντίνου Ηλιόπουλου. Από εκεί πέρα τα δημοσιεύματα στις εφημερίδες πέφτουν βροχή σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του θεάτρου, καθότι το μαγαζάκι ήταν γωνιακό και τα κέρδη μεγάλα. Πάντως στις 29/4/1977 εμφανίζεται η κάτωθι ανακοίνωση στον ημερήσιο τύπο:
ακολουθεί άλλη ανακοίνωση ...
Ενώ στις 3/2/1979 νέο δημοσίευμα με πρόσχημα την εμφάνιση του Θ. Βέγγου στο Δελφινάριο διαψεύδει φήμες σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του θεάτρου.


Από τότε και μέχρι σήμερα τίποτα δεν είναι ξεκαθαρισμένο. Ένα θέατρο που φτιάχτηκε για να φιλοξενήσει δελφίνια για μια περίοδο έμεινε ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, άλλαξε ιδιοκτήτες, άλλαξε ονόματα Δελφινάριο, Μενάνδρειο ενώ σήμερα το ένα όνομα είναι εντός και το άλλο εκτός παρένθεσης Δελφινάριο (Μενάνδρειο) ή Μενάνδρειο (τέως Δελφινάριο) αναλόγως την ηλικία ή την πολιτική τοποθέτηση εκείνου που το αποκαλεί.
Φυσικά δεν είναι η μόνη περίπτωση στον Πειραιά που το ιδιοκτησιακό καθεστώς είναι είτε της καταπατήσεως ή της συγχύσεως (βλέπε Ράλλειο).





  • Τα στοιχεία ελήφθησαν από άρθρα εφημερίδων και δεν είναι γνωστό αν η δημοσίευσή τους εξυπηρετούσε την αλήθεια ή κάποια σκοπιμότητα της εποχής.
  • Δεν παρουσιάζουμε εδώ το νομικό καθεστώς του θεάτρου αλλά την ιστορία του όπως αυτή φαίνεται από εφημερίδες.
  • Δεν είμαστε γνώστες των δικαστικών αποφάσεων εάν έχουν υπάρξει τέτοιες ή αποφάσεων δημοτικού συμβουλίου.
  • Δεν λαμβάνουμε θέση σε οποιαδήποτε διαμάχη υπάρχει απλά παρουσιάζουμε τα γεγονότα όπως τα ζήσαμε από τον έντυπο τύπο.




Ο Πειραιάς του 1923 στον φακό της Dorothy Burr Thomson







Οι φωτογραφίες αυτές είναι μόνο ένα μικρό μέρος από πεντακόσιες περίπου εικόνες της αμερικανίδας αρχαιολόγου Dorothy burr Thompson (1900-2001), που έχει δωρηθεί στην αμερικάνικη σχολή κλασσικών σπουδών στην Αθήνα. Η Dorothy Burr Thompson, επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα, για να συμμετάσχει στο πρόγραμμα της Αμερικάνικης Σχολής Κλασσικών Σπουδών και σύμφωνα με το προσωπικό της ημερολόγιο έφθασε στον Πειραιά στις 25 Σεπτεμβρίου 1923, με ενδιάμεσο σταθμό το λιμάνι της Κέρκυρας. Φωτογράφισε πολλούς αρχαιολογικούς χώρους και περιόδευσε σχεδόν σε όλη την επικράτεια (Πλαταιές, Ορχομενό, Χαιρώνεια, Δελφοί κ.λ.π.)
Περισσότερες φωτογραφίες από όλη την Ελλάδα στον ιστοχώρο της Αμερικάνικης Σχολής Κλασσικών Σπουδών στην Αθήνα.

Πηγή: http://www3.ascsa.edu.gr/media/thompson/thompson.html
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 

Περιήγηση στο εσωτερικό του Ξενοδοχείου Ακταίον

ΤΟ ΔΙΑΣΗΜΟ ΑΡΑΒΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ


ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ


ΤΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΑΚΤΑΙΟΝ



ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΩΜΑΤΙΑ ΤΟΥ


ΣΑΛΟΝΙ


ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΑΙΘΡΙΟ


ΓΡΑΦΕΙΑ

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑΡΙΑ

ΚΟΥΖΙΝΑ


ΜΠΑΡ


ΚΗΠΟΙ


Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ: www.elia.org.gr